PROMEL PDA 01

شرح محصول

Promel PDA 01 دی‌آمونیوم فسفات خالص (دی‌آمونیوم هیدروژن فسفات، (NH4)2HPO4) است. این ماده یک نمک معدنی سفید و کریستالی است که به‌آسانی در آب حل می‌شود و دو ماده مغذی ضروری را به‌طور هم‌زمان به محیط کشت مورد استفاده در تولید میکروارگانیسم‌ها ارائه می‌دهد: نیتروژن آمونیومی و فسفات. در صنایع لبنی، این محصول در خود پنیر یا فراورده‌های تخمیری شیر استفاده نمی‌شود، بلکه در محیطی که کشت‌های زنده سازنده این محصولات تولید و تکثیر می‌شوند کاربرد دارد: محیط کشت کشت آغازگر، مخمر و سایر تخمیرها.

این محصول به‌عنوان افزودنی خوراکی برای افزودن به محصول نهایی لبنی در نظر گرفته نشده است. فسفات‌های آمونیوم (E 342) در گروه فسفات‌ها (E 338–341، E 343، E 450–452) که برای مصرف ترکیبی در مقررات افزودنی‌های خوراکی کدکس غذایی ترکیه یا مقررات اتحادیه اروپا 1333/2008 فهرست شده‌اند، قرار نمی‌گیرند؛ بنابراین نباید مستقیماً به پنیر، ماست یا سایر فراورده‌های لبنی اضافه شوند.

عملکرد فنی و اصول کار

دی‌آمونیوم فسفات سه نقش متمایز در محیط کشت ایفا می‌کند:

• منبع نیتروژن: یون آمونیوم به‌طور مستقیم توسط مخمرها و بسیاری از میکروارگانیسم‌ها برای سنتز اسیدهای آمینه استفاده می‌شود. این یون یکی از منابع اصلی نیتروژن به‌آسانی قابل جذب در مخمرهای تخمیری مانند Saccharomyces است.
• منبع فسفر: فسفات برای ATP، اسیدهای نوکلئیک و فسفولیپیدهای غشای سلولی ضروری است. در تولید متمرکز سلولی، کمبود فسفر می‌تواند رشد را محدود کند.
• بافر کردن pH و کلات‌سازی کلسیم: یون‌های فسفات سرعت کاهش pH را در حین تشکیل اسید لاکتیک کند می‌کنند. توانایی آن‌ها در کلات‌سازی کلسیم، کلسیم آزاد مورد نیاز برای تکثیر باکتریوفاژ را در محیط کشت کشت واسط (بالک) کاهش می‌دهد؛ این اصل بنیادین محیط‌های کشت مهارکننده فاژ بر پایه فسفات است.

یک تمایز مهم در مورد باکتری‌های اسید لاکتیک وجود دارد: لاکتوکوکوس‌ها و بسیاری دیگر از باکتری‌های اسید لاکتیک وابسته به چندین اسید آمینه هستند (اکسوتروفی اسید آمینه). این باکتری‌ها نمی‌توانند آمونیوم را به‌عنوان تنها منبع نیتروژن خود مصرف کنند؛ آن‌ها به پپتیدها و اسیدهای آمینه آزاد نیاز دارند. بنابراین، در محیط کشت کشت‌های لاکتیکی، دی‌آمونیوم فسفات نباید جایگزین عصاره مخمر، هیدرولیزات پروتئین یا پایه شیری تلقی شود، بلکه باید به‌عنوان مکمل نیتروژن–فسفر و جزء بافری در نظر گرفته شود.

محلول آبی دی‌آمونیوم فسفات کمی قلیایی است، در حالی که محلول مونوآمونیوم فسفات اسیدی است. این تفاوت امکان استفاده از این دو نمک به‌صورت جداگانه یا ترکیبی را هنگام تنظیم pH اولیه محیط کشت فراهم می‌کند.

حوزه‌های کاربرد

• تأمین نیتروژن و فسفر محیط کشت در تولید کشت آغازگر
• جزء بافر فسفاتی و کلات‌ساز کلسیم در محیط کشت کشت واسط (بالک)
• ماده مغذی مخمر در محیط کشت تکثیر مخمر و تخمیر
• فرمولاسیون محیط کشت در آزمایشگاه‌های کنترل کیفیت و تحقیق و توسعه

مزایا

• تأمین هم‌زمان نیتروژن و فسفر از یک ماده واحد و ساده‌سازی فرمولاسیون محیط کشت.
• به‌عنوان یک ماده خالص تک‌جزئی، سهم آن در فرمولاسیون قابل ردیابی و تکرارپذیر است.
• به کاهش خطر تخمیر کند یا متوقف‌شده ناشی از کمبود نیتروژن در تخمیرهای مخمری کمک می‌کند.
• بافر فسفاتی کاهش pH را در طول تولید کشت تعدیل می‌کند و می‌تواند فاز رشد سلولی را طولانی‌تر کند.
• به‌سرعت در آب حل می‌شود و به‌آسانی در مخلوط‌های خشک محیط کشت ترکیب می‌گردد.

نحوه مصرف و میزان مصرف

دی‌آمونیوم فسفات هنگام تهیه محیط کشت همراه با سایر مواد خشک در آب حل می‌شود. سطوح معمول مصرف در فرمولاسیون‌های محیط کشت در حدود چند گرم در لیتر (تقریباً 0.5–5 g/L) است؛ مقدار دقیق به نوع میکروارگانیسم، سایر منابع نیتروژن و pH هدف بستگی دارد.

• در طول فرایند حرارتی، فسفات ممکن است با یون‌های کلسیم و منیزیم رسوب تشکیل دهد؛ حل کردن جداگانه نمک‌های معدنی یا افزودن آن‌ها به محیط کشت خنک‌شده پس از استریلیزاسیون این خطر را کاهش می‌دهد.
• حرارت‌دهی طولانی در حضور قندها می‌تواند قهوه‌ای شدن (واکنش مایلارد) را تسریع کند؛ جزء قندی ممکن است به‌طور جداگانه استریل شود.
• در شرایط قلیایی و دماهای بالا ممکن است آمونیاک از دست برود؛ از جوشاندن محیط کشت بیش از حد لازم خودداری کنید.
• در محیط کشت کشت‌های لاکتیکی باید منبع اسید آمینه و پپتید به‌طور جداگانه تأمین شود.

میزان مصرف بهینه باید از طریق آزمایش پایلوت بر اساس مواد اولیه و فرمولاسیون تعیین شود. برگه اطلاعات فنی (TDS) بنا به درخواست در دسترس است.

پرسش‌های متداول

آیا می‌توان Promel PDA 01 را به‌عنوان افزودنی خوراکی به پنیر یا ماست اضافه کرد؟

خیر. فسفات‌های آمونیوم جزو فسفات‌های مجاز برای فراورده‌های لبنی در مقررات افزودنی‌های خوراکی کدکس غذایی ترکیه نیستند. این محصول برای محیط کشت مورد استفاده در تولید کشت و مخمر طراحی شده است. برای کاربردهایی مانند پنیر پروسس، باید از نمک‌های امولسیفایر بر پایه فسفات‌ها و سیترات‌های مجاز برای گروه غذایی مربوطه استفاده شود.

آیا به‌عنوان تنها منبع نیتروژن برای باکتری‌های اسید لاکتیک کافی است؟

خیر. لاکتوکوکوس‌ها و بسیاری از باکتری‌های اسید لاکتیک نیازهای اسید آمینه‌ای دارند که آمونیوم نمی‌تواند آن‌ها را تأمین کند. دی‌آمونیوم فسفات به‌عنوان یک جزء مکمل در کنار عصاره مخمر، پپتون یا محیط کشت بر پایه شیر استفاده می‌شود و فسفر و ظرفیت بافری را فراهم می‌کند.

تفاوت دی‌آمونیوم فسفات و مونوآمونیوم فسفات چیست؟

هر دو فسفات آمونیوم هستند. دی‌آمونیوم فسفات دو گروه آمونیوم در هر مولکول دارد، بنابراین محتوای نیتروژن آن بالاتر است (از نظر تئوری حدود 21٪ در مقابل حدود 12٪ برای مونوآمونیوم فسفات) و محلول آن کمی قلیایی است؛ محلول مونوآمونیوم فسفات اسیدی است. بسته به pH هدف محیط کشت، یکی یا هر دو نمک انتخاب می‌شوند.

چرا هنگام استریلیزاسیون محیط کشت کدورت یا رسوب ایجاد می‌شود؟

یون‌های فسفات در طول فرایند حرارتی با کلسیم و منیزیم نمک‌های کم‌محلول تشکیل می‌دهند. استریل کردن جداگانه اجزای معدنی، خودداری از نگهداری طولانی محیط کشت داغ و بررسی pH پس از استریلیزاسیون به محدود کردن رسوب کمک می‌کند.

برای تعیین نقش و میزان مصرف Promel PDA 01 در فرمولاسیون محیط کشت کشت یا مخمر شما، تیم فنی Technofood خدمات ارزیابی فرمولاسیون و پشتیبانی نمونه ارائه می‌دهد.